Samenvatting · NLT · vwo 4 Vingersporenonderzoek en identificatie

Vingersporenonderzoek en identificatie

Kernbegrip: dactyloscopie

• Dactyloscopie betekent letterlijk “kijken naar vingers” en is het forensisch onderzoek naar vingersporen of vingerafdrukken.
• Het doel is tweeledig:
  • vingersporen zichtbaar maken;
  • vaststellen van wie een spoor afkomstig is (identificatie).
• Een gevonden vingerspoor kan aantonen dat iemand een voorwerp of plaats heeft aangeraakt. Het bewijst op zichzelf echter niet automatisch dat die persoon de dader is.

Ontstaan en eigenschappen van vingerafdrukken

• De huid van de vingertoppen bevat papillairlijnen: lijnvormige verhogingen in de huid.
• In deze lijnen zitten poriën die transpiratievocht afscheiden. Dit bevat vooral water, maar ook vetten en zouten.
• Bij aanraking wordt een laagje van deze stoffen op een voorwerp overgebracht. Het water verdampt grotendeels, terwijl vetten en zouten achterblijven. Zo ontstaat vaak een onzichtbaar vingerspoor.
• Vingerafdrukken zijn geschikt voor identificatie omdat zij:
  • uniek zijn voor ieder individu, ook voor eeneiige tweelingen;
  • vanaf ongeveer de 10e week van de zwangerschap ontstaan;
  • gedurende het leven onveranderlijk blijven, behalve bij ernstige beschadiging van de huid, bijvoorbeeld door verbranding.

Vingersporen zichtbaar maken

• Vingersporen zijn vaak latent: aanwezig, maar niet direct zichtbaar.
• Een fijn poeder kan aan de vettige resten van het vingerspoor hechten. Hierdoor wordt het lijnenpatroon zichtbaar.
• De keuze van het poeder hangt af van het voorwerp en het contrast tussen poeder en ondergrond. Mogelijke poeders zijn koolstofpoeder/grafiet, poedersuiker, aluminiumpoeder, talkpoeder, krijtpoeder en make-up poeder (blusher rouge).
• Bij het veilig onderzoeken van voorwerpen voorkom je nieuwe sporen door pincet of handschoenen te gebruiken.

Classificatie van vingersporen

• Classificeren betekent indelen op basis van gemeenschappelijke kenmerken.
• Bij een vingerspoor wordt eerst gekeken naar het hoofdpatroon. Er bestaan negen hoofdpatronen.
• Veel patronen bevatten een kern, het middelpunt van een patroon, en een delta, een driehoekig figuur naast de kern.
• Daarna worden details onderzocht: de typica. Deze zijn kenmerkend voor het huidlijnenpatroon.

Identificatie en databanken

• De recherche vergelijkt hoofdpatronen en vervolgens de onderlinge positie van typica: de dactyloscopische punten.
• In Nederland zijn voor een identificatie minimaal 12 punten van overeenkomst vereist.
• HAVANK gebruikt kenmerken zoals hand, vinger, hoofdpatroon en dactyloscopische punten. Verbindingen tussen punten vormen een patroon als een sterrenbeeld.
• Bij $N$ dactyloscopische punten is het maximale aantal verbindingen:

• Bij $N=13$ punten zijn er $\frac{13\cdot 12}{2}=78$ mogelijke verbindingen. Daardoor neemt de onderscheidende waarde van een patroon snel toe.

Voorbeeld