Samenvatting · Wiskunde B · vwo 4De afgeleide: differentiequotiënt, limiet en raaklijn
StudyZone
Wiskunde BVak
WAT ZIT ERIN
1De afgeleide is het fundament van de differentiaalrekening: hij beschrijft hoe snel een functie op één moment verandert. Na deze samenvatting bereken je gemiddelde en momentane verandering, bepaal je een afgeleide met een limiet, gebruik je de machtsregel en stel je raaklijnen…
Bewaar deze samenvatting
De afgeleide is het fundament van de differentiaalrekening: hij beschrijft hoe snel een functie op één moment verandert. Na deze samenvatting bereken je gemiddelde en momentane verandering, bepaal je een afgeleide met een limiet, gebruik je de machtsregel en stel je raaklijnen op, ook vanuit een punt buiten de grafiek.
Gemiddelde verandering en snelheid
Het differentiequotiënt van f op [a,b] is de gemiddelde verandering:
ΔxΔy=b−af(b)−f(a)
Het is de richtingscoëfficiënt van de lijn door (a,f(a)) en (b,f(b)).
Voorbeeld
Een auto remt en legt s(t)=20t−2,5t2 meter af in t seconden. Op het interval [1,3] is s(1)=17,5 en s(3)=37,5. De gemiddelde snelheid is ΔtΔs=237,5−17,5=10 m/s.
De snelheid op één moment, de momentane snelheid, vind je door het interval steeds kleiner te maken. Dat is de afgeleide.
De afgeleide als limiet
De afgeleide van f in x=a is de limiet van het differentiequotiënt als het interval krimpt tot een punt:
f′(a)=h→0limhf(a+h)−f(a)
Dit getal is de richtingscoëfficiënt van de raaklijn in het punt (a,f(a)). Andere notaties zijn dxdf en dxdy.
Voorbeelden: Bij het invullen van h=0 zou je door 0 delen. Werk daarom eerst de teller uit en deel h weg.
f(x)=x2: h(a+h)2−a2=h2ah+h2=2a+h. Voor h→0 is dat 2a, dus f′(a)=2a.
f(x)=x3: h(a+h)3−a3=3a2+3ah+h2. Voor h→0 geeft dat f′(a)=3a2.
f(x)=x1: ha+h1−a1=a(a+h)h−h=a(a+h)−1. Voor h→0 geeft dat f′(a)=−a21.
Heeft de grafiek in een punt een knik, dan bestaat de afgeleide daar niet. Zo heeft f(x)=∣x∣ in x=0 geen raaklijn.
Rekenregels
Constante: f(x)=c geeft f′(x)=0.
Machtsregel:f(x)=xn geeft f′(x)=nxn−1, voor elk getal n (ook negatief of gebroken).
Constante factor:(c⋅f(x))′=c⋅f′(x).
Somregel:(f(x)+g(x))′=f′(x)+g′(x).
Herschrijf eerst wortels en breuken tot machten van x.
f(x)=xx=x23 geeft f′(x)=23x21=23x.
f(x)=xx2−1=x−x−1 geeft f′(x)=1+x−2=1+x21.
De machtsregel geldt voor xn met een vaste exponent, niet voor een functie als 2x.
Raaklijnen
De raaklijn in (a,f(a)) heeft vergelijking:
y=f′(a)⋅(x−a)+f(a)
Voorbeeld 1: Stel de raaklijn op aan f(x)=x in x=4.
1
f′(x)=2x1, dus f′(4)=41, en f(4)=2.
2
De raaklijn is y=41(x−4)+2=41x+1.
3
Dicht bij x=4 liggen de grafiek en de raaklijn bijna op elkaar. Zo is 4,1≈2,025, en de raaklijn geeft 41⋅4,1+1=2,025.
Voorbeeld 2 (vanuit een punt buiten de grafiek): Stel de raaklijnen op aan f(x)=x2 die door (0,−4) gaan.
1
Noem het raakpunt (p,p2). De raaklijn is y=2p(x−p)+p2.
2
Invullen van (0,−4): −4=−2p2+p2=−p2, dus p2=4 en p=2∨p=−2.
3
Voor p=2 is de raaklijn y=4x−4 en voor p=−2 is het y=−4x−4.
Stijgen, dalen en extremen
f′(x)>0: f is stijgend. f′(x)<0: f is dalend.
In een top of dal is f′(x)=0 en wisselt f′ van teken.
Voorbeeld
f(x)=x3−3x2 geeft f′(x)=3x2−6x=3x(x−2). Voor x<0 is f′(x)>0, voor 0<x<2 is f′(x)<0 en voor x>2 is f′(x)>0. De top is (0,0) en het dal is (2,−4).
Valkuilen
**h=0 invullen vóór het wegdelen.** Dat geeft 00. Werk eerst de teller uit.
Het differentiequotiënt voor de afgeleide aanzien. Het differentiequotiënt hoort bij een interval en de afgeleide bij één punt.
De raaklijn vergeten te verschuiven. De raaklijn is y=f′(a)(x−a)+f(a) en niet y=f′(a)⋅x.
De machtsregel te breed toepassen. De afgeleide van 2x is niet x⋅2x−1.
Aannemen dat elke grafiek overal een raaklijn heeft. In een knik bestaat de afgeleide niet.
Bij een raaklijn vanuit een punt het raakpunt als bekend aannemen. Noem het raakpunt (p,f(p)) en bepaal p.
In het kort
Het differentiequotiënt b−af(b)−f(a) is de gemiddelde verandering op een interval.
f′(a)=limh→0hf(a+h)−f(a) is de momentane verandering en de richtingscoëfficiënt van de raaklijn.
Machtsregel: (xn)′=nxn−1; werk met de somregel en de constante factor term voor term.
Raaklijn in x=a: y=f′(a)(x−a)+f(a).
Stijgend en dalend volgen uit het teken van f′; extremen liggen waar f′ van teken wisselt.