Samenvatting · Wiskunde B · vwo 4Transformaties van grafieken: formules, punten en spiegelingen
StudyZone
Wiskunde BVak
WAT ZIT ERIN
1Bijna elke grafiek in wiskunde B is een getransformeerde versie van een standaardgrafiek. Na deze samenvatting lees je de transformaties af uit een formule, volg je een punt of een asymptoot door meerdere transformaties heen, stel je de formule van een getransformeerde grafiek…
Bewaar deze samenvatting
Bijna elke grafiek in wiskunde B is een getransformeerde versie van een standaardgrafiek. Na deze samenvatting lees je de transformaties af uit een formule, volg je een punt of een asymptoot door meerdere transformaties heen, stel je de formule van een getransformeerde grafiek op en herken je symmetrie.
De algemene formule
Uit de grafiek van y=f(x) ontstaat de grafiek van
g(x)=a⋅f(b(x−c))+d
parameter
transformatie
a
vermenigvuldigen ten opzichte van de x-as met factor a (bij a<0 ook spiegelen in de x-as)
b
vermenigvuldigen ten opzichte van de y-as met factor b1 (bij b<0 ook spiegelen in de y-as)
c
c naar rechts schuiven (bij c<0 naar links)
d
d omhoog schuiven (bij d<0 omlaag)
Je past eerst het vermenigvuldigen toe en daarna het verschuiven. Een punt (p,q) op de grafiek van f wordt dan:
(p,q)→(bp+c,a⋅q+d)
Dat volgt uit de formule: het punt (x,y) ligt op de nieuwe grafiek als b(x−c)=p, dus x=bp+c.
Haal de 2 buiten haakjes en splits een kwadraat af: 2(x2−6x+10)=2((x−3)2+1)=2(x−3)2+2.
2
Dus a=2, c=3 en d=2: factor 2 ten opzichte van de x-as, 3 naar rechts en 2 omhoog.
3
De top (0,0) wordt (3,2). Controle: g(3)=18−36+20=2.
Voorbeeld 2: De formule g(x)=2sin(3(x−41π))+1 ontstaat uit y=sin(x).
1
Factor 2 ten opzichte van de x-as: de amplitude wordt 2.
2
Factor 31 ten opzichte van de y-as: de periode wordt 32π.
3
41π naar rechts en 1 omhoog schuiven. De evenwichtsstand is y=1, het maximum is 3 en het minimum is −1.
4
De eerste top rechts van het beginpunt ligt bij 3(x−41π)=21π, dus x=41π+61π=125π. De top is (125π,3).
Voorbeeld 3 (let op de haakjes):g(x)=2x−6 ontstaat uit f(x)=x. Haal eerst de 2 buiten haakjes: 2(x−3). Dus factor 21 ten opzichte van de y-as en daarna 3 naar rechts, en niet 6. Het beginpunt is (3,0). Het punt (4,2) van f wordt (24+3,2)=(5,2). Controle: g(5)=4=2.
Logaritmen en machten
Bij logaritmische en exponentiële functies zijn twee transformaties soms hetzelfde:
ln(2x)=ln(2)+ln(x). Vermenigvuldigen met 21 ten opzichte van de y-as geeft dus dezelfde grafiek als ln(2)≈0,69 omhoog schuiven.
2x−3=81⋅2x. Drie naar rechts schuiven is hetzelfde als vermenigvuldigen met 81 ten opzichte van de x-as.
Verdieping: spiegelen in een lijn en in de oorsprong
Dit komt minder vaak voor dan spiegelen in een as, maar het volgt uit dezelfde regels.
**Spiegelen in de lijn x=p:** g(x)=f(2p−x). Bij f(x)=(x−1)2 en spiegelen in x=3 geeft g(x)=(6−1−x)2=(x−5)2. De top (1,0) gaat naar (5,0), want 3+(3−1)=5.
**Spiegelen in de lijn y=q:** g(x)=2q−f(x). Bij f(x)=x2 en spiegelen in y=4 geeft g(x)=8−x2. De top (0,0) gaat naar (0,8).
Spiegelen in de oorsprong (puntspiegeling): g(x)=−f(−x).
Symmetrie
Een functie is even als f(−x)=f(x): de grafiek is symmetrisch in de y-as. Voorbeelden zijn x4−3x2 en cos(x).
Een functie is oneven als f(−x)=−f(x): de grafiek is puntsymmetrisch in de oorsprong. Voorbeelden zijn x3−x en sin(x).
De grafiek is symmetrisch in de lijn x=p als f(p+t)=f(p−t) voor elke t. Bij f(x)=x2−6x+5 is f(3+t)=t2−4=f(3−t), dus de symmetrieas is x=3.
Valkuilen
Het teken bij verschuiven.f(x−3) schuift naar rechts. Bij f(x+3) is c=−3, dus naar links.
**De haakjes bij b.** Bij f(2x−6) schrijf je f(2(x−3)): de verschuiving is 3.
De volgorde. Eerst vermenigvuldigen, dan verschuiven. Bij 2f(x)+3 is het punt (p,q) dus (p,2q+3), niet (p,2(q+3)).
**Vermenigvuldigen met b in plaats van b1.** Bij f(3x) worden de x-coördinaten door 3 gedeeld.
Spiegelen in een lijn. Spiegelen in x=3 is niet f(−x), maar f(6−x).
**−f(x), f(−x) en −f(−x) verwarren.** Dat zijn spiegelingen in de x-as, de y-as en de oorsprong.
In het kort
g(x)=a⋅f(b(x−c))+d: a en b vermenigvuldigen, c en d verschuiven.
Eerst vermenigvuldigen, dan verschuiven: (p,q) wordt (bp+c,a⋅q+d).
Haal b altijd buiten haakjes voordat je de horizontale verschuiving afleest.
Een asymptoot, top of beginpunt transformeer je als een gewoon punt.
Spiegelen in x=p geeft f(2p−x) en spiegelen in y=q geeft 2q−f(x).
Even functies zijn symmetrisch in de y-as en oneven functies puntsymmetrisch in de oorsprong.