Industrialisering en democratisering
Geschiedenis · vwo 3
Bewaar deze samenvatting
De Eerste Wereldoorlog (1914-1918) veranderde Europa onherroepelijk, en Duitsland stond daarbij in het middelpunt. Na het lezen kun je uitleggen hoe het Duitse keizerrijk in 1871 ontstond en functioneerde, waarom de verhoudingen in Europa tot de oorlog leidden, hoe de oorlog verliep en hoe hij eindigde, en welke rol de schuldvraag speelde.
Eenwording. Onder leiding van de Pruisische minister-president Otto von Bismarck werd Duitsland een nationale staat door oorlogen: tegen Denemarken (1864), Oostenrijk (1866) en Frankrijk (1870-1871). Op 18 januari 1871 werd in de Spiegelzaal van Versailles de Pruisische koning Wilhelm I uitgeroepen tot Duits keizer. Frankrijk verloor Elzas-Lotharingen aan het nieuwe rijk. Dat leidde tot Franse wrok.
Staatsinrichting. Het keizerrijk was een federatie van staten (koninkrijken, hertogdommen en vrije steden) onder leiding van Pruisen. De Rijksdag werd gekozen met algemeen mannenkiesrecht, maar had beperkte macht: de kanselier was verantwoordelijk tegenover de keizer, niet tegenover de Rijksdag. De keizer had veel macht en het leger stond onder zijn gezag.
Bismarcks binnenlandse politiek
Bismarcks buitenlandse politiek. Bismarck wilde Frankrijk isoleren en oorlog voorkomen. Hij sloot bondgenootschappen: het Duits-Oostenrijkse verbond (1879), de Triple Alliantie met Oostenrijk-Hongarije en Italië (1882) en het geheime Herverzekeringsverdrag met Rusland (1887). Als gastheer van het Congres van Berlijn (1878) en de Conferentie van Berlijn (1884-1885) speelde hij een bemiddelende rol.
Wilhelm II en de Weltpolitik. In 1888 werd Wilhelm II keizer. In 1890 liet hij Bismarck ontslaan en voerde een agressievere politiek: de Weltpolitik, een streven naar een Duitse plaats onder de wereldmachten, met onder meer een grote oorlogsvloot (de vlootwetten van Tirpitz, vanaf 1898). Het Herverzekeringsverdrag werd niet verlengd, waarna Rusland en Frankrijk een bondgenootschap sloten (1892 en 1894). De vlootbouw droeg ertoe bij dat Groot-Brittannië toenadering zocht tot Frankrijk (Entente Cordiale, 1904) en daarna tot Rusland (1907). Zo ontstond de Triple Entente tegenover de Triple Alliantie. Duitsland voelde zich omsingeld.
Economie en politiek. Duitsland was rond 1900 een van de grootste industriële landen van Europa, vooral in staal, chemie en elektrotechniek. De arbeidersbeweging groeide: in 1912 werd de socialistische SPD de grootste partij in de Rijksdag. Toch bleef de macht bij keizer, leger en de oude elite.
Historici onderscheiden diepere oorzaken en een directe aanleiding.
| Oorzaak | Uitleg |
|---|---|
| Militarisme | Wapenwedloop op land en op zee; legerleiders met grote invloed; plannen zoals het Schlieffenplan (snelle aanval op Frankrijk via België) |
| Bondgenootschappen | Twee blokken: de Triple Alliantie en de Triple Entente. Een lokaal conflict kon zo een Europese oorlog worden. |
| Imperialisme | Rivaliteit om koloniën en markten, bijvoorbeeld de Marokkocrises (1905 en 1911) |
| Nationalisme | Trots en agressie, en de wens van volken op de Balkan om vrij te zijn van Oostenrijk-Hongarije |
Aanleiding. Op 28 juni 1914 vermoordde de Bosnisch-Servische nationalist Gavrilo Princip in Sarajevo de Oostenrijks-Hongaarse troonopvolger Frans Ferdinand. Duitsland beloofde Oostenrijk-Hongarije steun (de zogenoemde "blanco cheque", 5 juli). Op 23 juli volgde een ultimatum aan Servië; op 28 juli verklaarde Oostenrijk-Hongarije Servië de oorlog. Rusland mobiliseerde, waarop Duitsland Rusland (1 augustus) en Frankrijk (3 augustus) de oorlog verklaarde en via België Frankrijk binnenviel. Daarom verklaarde Groot-Brittannië op 4 augustus Duitsland de oorlog.
Duitsland was niet aanwezig bij de onderhandelingen en moest het verdrag ondertekenen (een Diktat). Op 28 juni 1919 werd het getekend.
Over de verantwoordelijkheid voor de oorlog wordt nog steeds gediscussieerd. Fritz Fischer betoogde in 1961 dat de Duitse leiding bewust een groot risico nam en expansieve oorlogsdoelen had, zoals blijkt uit het Septemberprogramma van 1914. Latere historici, zoals Christopher Clark (2012), leggen meer nadruk op het falen van alle grote mogendheden bij het voorkomen van de oorlog.
Nederland bleef neutraal en mobiliseerde het leger. Het ving honderdduizenden Belgische vluchtelingen op, kreeg te maken met schaarste en distributie, en gaf Wilhelm II asiel. Nederland weigerde hem uit te leveren. In 1917 kwam het algemeen mannenkiesrecht, in 1919 het vrouwenkiesrecht.
Staat hier iets dat niet klopt of niet hoort? .